Intramuros apoia a Plataforma Cidadá Son de Tui na idea de que o seu proxecto é a resposta necesaria aos problemas que sufre o Casco Histórico de Tui dende hai moitos anos e que vimos denunciando no noso blog. Seguimos abertos ás propostas de todos, á vosa participación.



31/3/15

As armas as carga o demo

A noticia de que o Concellal de Tráfico, Ángel Gutiérrez, decidiu a compra de material antidisturbios -ou algo que se lle parece moito- para a policía local deíxanos sen fala. Cascos, rodilleras, coderas, escudos (en torno aos 2000€)...¿É realmente preciso e prioritario este equipamento? Adquiríronse tamén dúas escopetas( en torno aos 2000€ co seu armeiro) Stinger Tactical de calibre 12 (v. imaxe) , dignas da caza do xabarín, de, cando menos, dudosa utilidade nun concello como o noso que ata o de agora non sabíamos que alcanzara unhas cotas de violencia coma suxire esta escalada armamentística propia da Guerra Fría. Máxime cando contamos na nosa cidade coa presenza tamén da Garda Civil e da Policía Nacional.

Mentras calquer cidadán pode ver coma os pasos de cebra están sen pintar ou que a doble fila e o estacionamento en lugares prohibidos son un costume perpetuado mesmo diante da mesma oficina da policía local, que a vixilancia nocturna a pé polo casco vello sería un decisivo elemento disuasorio para a reducción do vandalismo, que o control sistemático das actividades, horarios e licenzas de locais é unha medida máis que necesaria, o Concellal de Tráfico, opta por este gasto que a moitos nos parece inadecuado e fora da realidade.

E aínda chama más a atención que, curiosamente, ante as críticas recibidas no pasado pleno por parte da oposición ante este derroche inxustificado, os medios de comunicación teñan recibido unha nota de prensa que se desfai en eloxios polo traballo de Ánxel Gutiérrez («la totalidad de la plantilla quiere comunicar lo siguiente: que apoya, agradece y comparte todo el trabajo realizado por el Concejal Delegado») e adica unha dura crítica a  quen non concorda ca oportunidade do gasto. Resulta sorprendente a actividade case plenaria da plantilla da policía local, unha nova función en tempos  preelectorais para a que manifestan ter tempo: louvar a man que lles da de comer e atacar as intervencións da oposición no Pleno que non son do seu gusto por medio dunha nota de prensa. Curiosa forma de actividade e celo policial que ben poderían reservar para o seu traballo diario.


En fin, as rúas seguirán coma están, o control do tráfico e estacionamento será o que hai, a zona azul será vixiada como calqueira pode comprobar, e a noite seguirá entre berros e vandalismo. Pero, iso sí, non se preocupen, mesmo o corpo de marines virá aquí a facer cursiños. Un honor máis para Tui. Estamos ansiosos por ver o ben que lucirán nos desfiles.

26/3/15

La colaboración del Concello


Cuando nuestro concello pide la colaboración ciudadana para evitar el vandalismo en el casco histórico no podemos dejar de preguntarnos qué ha hecho, en lo que le toca, para que su deterioro y abandono no se conviertan en invitación a que la mala educación y el gamberrismo campen a sus anchas.



¿ Ha fomentado su ocupación, su revitalización como otros centros históricos vecinos?
¿Ha creado un Consorcio para poner en marcha políticas de rehabilitación con la suficiente entidad como para constituirse en focos de atracción para servicios y residencia?
¿Ha facilitado a los vecinos obras y arreglos en sus casas simplificando burocracia con el apoyo de una Oficina Municipal seria y eficiente?
¿Ha permitido actuaciones urbanísticas aberrantes?
¿Ha invertido en edificios que alberguen servicios para los ciudadanos y se conviertan en centros dinamizadores?
¿Ha trabajado seriamente en la búsqueda y puesta en marcha de aportaciones económicas, convenios y ayudas para planes de rehabilitación de otros organismos y entidades?
¿Ha cuidado sus calles, ha proyectado embellecer sus plazas, se ha preocupado por recuperar edificios emblemáticos?
¿Se ha ocupado en mejorar el aspecto de las viviendas ruinosas, de las medianeras a la vista, de muros y espacios abandonados?
¿Ha permitido la degradación de calles, de la calidad de vida de vecinos, disuadiendo a posibles residentes al transigir con actividades que suponen ruido y molestias hasta altas horas de la madrugada y la venta de bebidas alcohólicas promocionadas con descuentos?
¿Ha controlado con eficacia las licencias y horarios de cierre de estos locales? ¿Realiza una vigilancia nocturna apropiada para las calles del casco histórico?
¿Controla el tráfico nocturno y diurno en sus calles?
¿Arregla con la necesaria celeridad y eficacia los desperfectos del vandalismo nocturno?


¿Existe el mantenimiento adecuado de jardines, paseos, calles?
¿Está entre sus prioridades la limpieza de sus calles al margen de los dos baldeos- cuando hay suerte- anuales?
¿Se ha preferido, por ejemplo, en lugar de adquirir un vehículo apropiado para tal limpieza, la compra de un coche oficial ?

Y para acabar: ¿Se ha pensado en la necesidad de educar en el respeto de nuestro patrimonio a los niños y niñas, a los jóvenes de nuestro concello mediante la preparación de unidades didácticas, visitas o talleres organizados por el concello que inviten a conocerlo y valorarlo?



Según consideren la respuesta a estos interrogantes así ponderarán en su justa medida cómo se reparte la responsabilidad de que nuestro casco histórico se hunda en la marginalidad y el abandono.


17/3/15

Baldeo va

Maquinaria tradicional




Un paciente ciudadano nos envía fotos y texto sobre una de las rudas especialidades del concello: el baldeo que junto con el desbroce, conforman dos enraizadas tradiciones medievales que llegan hasta nuestros días:


Como viene siendo tradicional en nuestro bienamado pueblo, se efectúa en estos días el acostumbrado manguerazo sobre nuestras empedradas calles. Quién sabe si para limpiar conciencias o arrancar lamparones de expedientes gubernativos, los empleados municipales se esmeran por dejar las calles de nuestra ciudad más blancas que los mármoles del Vaticano. Tui, como bastión de la tradición, permanece fiel a sus principios y la llegada de métodos de limpieza modernos, sencillos, eficaces, silenciosos y menos húmedos se convierte un año más en sueño de unos pocos ilusos.


(Nos permitimos añadir este enlace a un antiguo post en el que hablábamos de la necesidad de una limpieza a la altura del siglo XXI y las preferencias o prioridades de nuestro sonriente alcalde. No dejen de leer los interesantes comentarios).




Efectos del baldeo a presión


Efectos colaterales en puertas, coches, etc. fruto del concienzudo trabajo de los expertos. Fíjense también en el hermoso detalle del cableado, elemento estético muy común en todo el casco histórico. El segundo de Galicia.


13/3/15

POR UN CIRCO SEN ANIMAIS EN TUI: XA PODEMOS FIRMAR!


Xa temos nos establecimentos colaboradores as follas para a recollida de firmas. Agora depende tamén de nós que os responsables políticos sepan estar á altura dunha cidadanía de Tui que reclama respeto e dignidade cos animais.  Ánimo!

Os establecimentos son:

C Veterinaria La Estación
C. Veterinaria San Roque,
C. Veterinaria Tuy
Estanco Alonso
Cafetería La Gran Manzana
Academia Eis



9/3/15

POR UN CIRCO SEN ANIMAIS EN TUI: FIRMAS

Xa temos elaborado o cartel para os establecimentos colaboradores e a folla de recollida de firmas. Se queres podes descargala aquí.

Pensamos que, de este modo, os que tamén queirades colaborar (poderase firmar nos establecimentos, naturalmente), non tedes máis que imprimilo as veces que necesitedes -que sexan moitas- para recoller as firmas e entregalo despois en calqueira deles. Xa vos informaremos ao longo da semán cales serán.





Gracias e ánimo!

(A mediados de abril recolleremos todos. Non vos preocupedes que avisaremos)

8/3/15

POR UN CIRCO SEN ANIMAIS EN TUI

A fotografía de Yongzhi-Chu, merecedora do premio Worldpress 2015, que eleximos para nosos folletos anunciadores da campaña de recollida de firmas en contra da presencia de circos sen animais na nosa cidade, ilustra á perfección a crueldade e horror que se agocha tras estes espectáculos.


.

Sabemos que moita xente aínda considera aos animais non humanos coma obxectos máis ou menos útiles para o todopoderoso home, e que a diversión de éste atópase moi por encima de calquer outra consideración sobre o sufrimento ou o benestar daqueles. A falta de empatía, a incapacidade para deixar de lado os falsos prexuízos sobre a dor e a actividade psíquica dos animais,o rechazo das posturas de quenes defendemos a sensibilidade e o respeto con argumentos tales coma os baseados na historia ou a tradición - coma se non existise a inmoralidade nas costumes e nos hábitos culturales e a posibilidade do seu cambio- son, desgraciadamente, actitudes comúns no noso entorno.

Sen embargo, moitos cidadáns comezamos a estar sensibilizados ante esta deplorable actitude hacia os animais. Négamonos a levar aos nosos nenos a estes "espectáculos" e presionamos aos nosos representantes políticos para trasladar á lexislación a responsabilidade que os humáns temos de respetar a vida animal e abandonar as crueldades innecesarias contra os animais.

Sumándonos a esta reclamación moral e política, pretendemos impulsar unha campaña na nosa cidade para solicitar aos nosos representantes que se declare a Tui, cidade libre de circos e espectáculos con animais, coma teñen feito outras moitas do noso entorno (Tomiño, Vigo, Nigrán e máis de dous centenares en toda España). Organizarase do seguinte xeito:


  • Recollida de firmas nos establecimentos colaboradores.
  • Presentación, a fines de abril das firmas no rexistro do concello.
  • Solicitude de proposta de moción para que o concello de Tui prohiba a presenza de circos ou atraccións de feria con animais.
  • Búsqueda de apoio entre os grupos políticos con representación na nosa cidade.

¡Gracias a todos polo voso apoio máis humano!





N.B. Sobre circos sen animais en concellos españoles podedes consultar esta páxina

1/3/15

El imperio del desbrozado

Cuando se confunde jardinería y desbrozado, el trabajo meticuloso y sensible con el más expeditivo y superficial, cuando la estética queda a un lado en beneficio de lo grosero, pasa lo que les mostramos a continuación. La dejadez proverbial del concello también en estos asuntos -véase el Paseo o Yincana Fluvial- desgraciadamente no sorprende a nadie pero no podemos dejar de desahogarnos aquí, a pesar de pagar y disfrutar de una concejala entregada, entre otros menesteres, a los que algún día fueron parques y jardines.

 Veamos la situación desde hace mucho tiempo en el denominado Jardín de la Alameda o de Sto. Domingo:









Aquí tienen la florida decoración de los parterres con motivos plásticos en espiral en la más pura tradición zen. Nos traen a la memoria la plantación de fresón plastificada de las murallas del paseo fluvial. Es tendencia.




















Otro ejemplo en el jardín que nos confirma en lo dicho. Repáresese en el seto destrozado.


















Cuando se tala no se repone. Nunca. Esa es la máxima de cualquier buen jardinero-desbrozador. Aunque los árboles afectados sean de una entidad notable. Nunca.
















Setos y barreras vegetales siguen la misma máxima. El imperio de la desbrozadora tiene reglas, perdón, leyes semejantes a la de la gravedad.  Si se corta, se corta. No hay más, a no ser la sustitución por plásticos para no volver a cortar.















Limpieza, la justa. Es decir, ninguna. El desbrozado se impone con su máquina sagrada y sus desechos se lanzan en un rincón. Antiguo ritual originado en los trabajos del campo ancestrales cuando más tarde se quemaban.
Los estanques, fuentes y similares son terreno prohibido para el oficiante. Quedarán sucias.
















El llamado Camiño das Serpes, al pie de la Alameda presenta este aspecto de abandono.

Las farolas que pagamos todos, sin mantenimiento y amenazadas por el vandalismo sin control, aparecen, las que quedan, como en la imagen. La zona, con un potencial inmenso para el ocio y esparcimiento, el paseo y el disfrute, presenta el aspecto de un vertedero embarrado y poco recomendable al anochecer.
Muy vez en cuando, cómo no, se efectúa un desbrozado: única tarea para la que contamos con expertos.

La vecindad con Portugal, una vez más, nos resulta de poco provecho para ojos que no quieren ver y cabezas impermeables al cambio, esclavas de lo que siempre se hizo por estos lares. Una pena.














11/2/15

El bosque animado e ibérico


 Este es otro de los innumerables ejemplos de gestión del dinero público a los que desgraciadamente estamos acostumbrados a asistir. Otra indescriptible muestra de la capacidad y rostro granítico del balbuceante equipo de gobierno, coordinado, es un suponer, por una de las estrellas de la oratoria y el pensamiento postmoderno. Impagable, por preparación, estudios y habilidades, nos contentamos con ofrecerle un sueldo que envidiaría un científico del más alto nivel a tiempo completo. Su sonrisa perenne nos reconforta.


El ejemplo que queríamos compartir con los sufridos lectores es el que ilustramos con esta fotografía publicada en Faro deVigo en  noviembre de 2011,  un periódico caracterizado, como se sabe, por sus aceradas críticas y duros titulares, que, sin embargo, en esta ocasión se permitió elogiar a nuestro alcalde que, herramienta en mano, participó en la plantación de dos centenares de árboles repartidos entre una parcela situada en  el entorno del Centro Interfederado y una zona similar en Valença. 
No recordamos ya los dineritos públicos que costó la cosa - compartidos con Portugal- aunque sí el ágape con el que se habían regalado en el Parador después de tanto sudor y esfuerzo, que habíamos comentado aquí (Día do Bosque Ibérico: 810,16€).  
Pues bien, en esta otra fotografía les mostramos el estado actual. Queda el avergonzado cartel y el matorral ahogando lo que sobreviva después de limpiezas -alguna hubo, digámoslo todo- y  un desbrozado que acabó con los tiernos y autóctonos arbolillos. 

Cuando digan que no hay dinero, no lo olviden, ahí también lo tiramos. Habrá que hacer un itinerario del derroche que tantos titulares hermosos da y tantos servicios nos quita. 

29/1/15

Navidad irregular

La navidad en Medellín
El procedimiento de contratación del apoteósico alumbrado navideño de nuestro iluminado concello, pasmo y estupefacción de boquiabiertos vecinos y foráneos, presenta tales irregularidades que cualquier ciudadano razonable, más allá de la ignorancia o el interés particular, debería tener verdaderos problemas para calificar a sus responsables con un mínimo de educación y mesura. O, a la inversa, no se comprende cómo éstos pueden abordar sin sonrojo a sus conciudadanos.


En palabras de la Secretaria del concello en su informe que obra en el expediente de contratación de diciembre de 2014 “ se detecta unha situación de incumprimento moi grave e ata groseiro de todos os principios que deben presidir unha contratación pública aos que alude o artigo 1 do TRLCSP, acompañado dun uso dos fondos públicos arbitrario e carente de toda xustificación, que ben podería dar lugar a consecuencias que se escapan do ámbito administrativo”.

Según se deduce del demoledor informe de la secretaria municipal, la contratación está trufada de  irregularidades que, por si fuera poco, son práctica reiterada -así lo califica- en materia de contratación administrativa en nuestro concello.Y no aprenden.

Más allá del exorbitante gasto, que para muchos será justificado, el informe, a partir de los datos del período 2007-2014, destaca los siguientes vergonzantes aspectos:

  • El contrato de la iluminación navideña se realiza SIEMPRE mediante el procedimiento negociado sin publicidad. En informes anteriores de secretaría ya se han subrayado las "graves irregularidades" detectadas en estos procedimientos, pero parece que no ha servido de nada. 
  • El procedimiento utilizado sabiamente por nuestros representantes políticos, calificado en el informe con las delicada expresión de "ficción xurídica" consiste en lo siguiente: se cursan invitaciones a varias empresas, generalmente las mismas. Casualmente sólo una presenta la documentación y oferta en plazo, por lo que resulta SIEMPRE la adjudicataria. Recordemos que estamos hablando del período 2007-2014, ambos incluidos. Ocho añitos como mínimo.
  • Por si la cosa no rozase la desfachatez, resulta que "o precio do contrato vai variando en función do ano, pero, paradóxicamente o obxecto contractual é idéntico,(...), o que pode supor un uso fraudulento dos fondos públicos municipais". Lo afirma la propia secretaria municipal.  
  • Resulta grave y significativo que la afortunada empresa tiene la sana costumbre de ofertar SIEMPRE una baja simbólica en el precio por un servicio contratado que es siempre el mismo. Todos los años.


Todo ello leva a la funcionaria a afirmar que el procedimiento del que informa (la contratación de diciembre de 2014) está viciado de nulidad de pleno derecho.

Por si no bastase esto, resulta que el arquitecto técnico señala importantes deficiencias: no hay indicaciones de consumo, ni planning detallado de la instalación, no se nombra ningún jefe de servicio con formación técnica, no hay proyecto firmado por técnico competente... 


La conclusión de la secretaria  es que la contratación  presenta graves irregularidades por lo que informa desfavorablemente y recuerda a la Junta de Gobierno Local sus responsabilidades,civiles o penales, en la decisión que tomen al respecto.


Estos son los que nos gobiernan. Con sonrisa a sueldo y voto bien asegurado. En unos meses darán lecciones de democracia: no se las pierdan.





NB. A quien interesen los precios: 

2007:29.999,92 €;   2008:46.400,00 €;   2009: 48.544,84 €;   2010: 49.383,00 €;   2011:29.972,00 €;   2012:30.000,00 €;   2013:30.000,00 €;    2014: 30.000 €.




5/1/15

Abre la muralla

Vista dende as escaleiras
A situación de  abandono e deterioro do paseo fluvial non é ningunha novedade para os cidadáns que o frecuentan, ou mesmo para aqueles que se asoman a estas páxinas ou a TRP. Nenos, maiores, deportistas e paseantes se arriscan polo entarimado día tras día ata que pase unha desgracia máis grave das caídas que xa temos visto. Socavóns e falta de limpeza, coidados de xardiñería inexistentes, improvisación, falta de planificación e mal gusto son os resultados dunha absoluta falta de interés nunha zona da cidade que debería coidarse con especial atención: nela conflúen xogos de cativos, actividades deportivas e de esparcimento, visitantes que gozan da natureza e das fermosas vistas, comidas e celebracións.

Vista dende o paseo

E tamén o botellón.
O vandalismo nocturno ten estas consecuencias nas escaleiras do paseo (non falemos de bancos, coches con desperfectos, roubo de macetas e vandalismos varios, cruceiro de San Telmo, etc). O que empezou fai uns meses por unha pedriña, pouco a pouco, sen que ninguén se ocupe de reparalo, pasou a ser isto que lles ofrecemos nas fotografías e que, de seguir así, pronto será un destrozo aínda maior.
Como xa dixemos moitas veces é claro que non se pode controlar as actividades nocturnas destes descerebrados un a un, pero sen dúbida, o concello non debería quedarse de brazos cruzados. Se verdaderamente lle preocupase os danos ao patrimonio, as molestias no vecindario e os variados destrozos desta ruidosa minoría, xa fai tempo que debería ter controlado licencias e horarios de peche dos locais do casco, que debería ter organizado unha vixiancia efectiva pola policía local e ter controlado os macrobotellóns, moitas veces alentados por celebracións pseudo-musicais organizadas dende o concello na idea de que esta área é apta para semellantes actividades.
Ao pé, os sillares e pedras arroxadas e a limpeza da zona

En fin, todo isto non exime de que cando hai destrozos se reparen canto antes: todos sabemos que un entorno deteriorado é unha espiral hacia un maior abandono. Que así sexa, agora que se aproximan as eleccións e a desidia transfórmase en interés.











30/12/14

Innovación verde

Las plantas perfectamente camufladas entre la vegetación
Resulta impagable la labor de nuestra concejala de parques y jardines a lo largo de estos tres años y medio. A la manera de nuestros vecinos portugueses, disponemos ahora de hermosos parques y bucólicos paseos embellecidos con parterres repletos de flores. Olorosas. Por esta razón, la ciudad se está convirtiendo día a día, para nuestro regocijo, en obligada visita para todos los concellos del Baixo Miño e incluso del extranjero.
Una panorámica del hermoso plástico

La última novedad que nos ha sorprendido es ésta con cuyas imágenes ilustramos el artículo. Lo que todos considerábamos una modélica plantación de fresón al pie de las recién restauradas murallas, una atrevida intervención de una mente trangresora y original, resultó ser, para sorpresa de visitantes y tudenses, una plastificación en superficie por cuyos orificios florecerá la vegetación preexistente y autóctona. Una exaltación de la naturaleza, la fuerza y la belleza de lo silvestre e indomeñado. Un homenaje al matorral.

 Vaya despiste que teníamos todos con las plantas ornamentales que lucían hace un par de meses entre los negros plásticos, creyendo que ese era el estético fin de los trabajos emprendidos.

Las rehabilitadas murallas con el realce en negro del matorral
Ahora, ahora comprendemos que nuestro prosaico dinero y las líricas ideas de nuestros representantes producen estos resultados, de manera que, sin necesidad de mantenimiento - con lo que ello supone de ahorro-, podremos admirar los frutos de la más vigorosa y pura fotosíntesis tudense enmarcados en negro polivinilo. Admirable. Inviten a familiares y amigos a un paseo por el entorno.Que vean lo que se puede hacer en pocos años. Bastan inteligencia y una pizca de interés. Lo demás viene rodado.


Señalamos las plantas camufladas entre la pujante vegetación, para que se hagan una idea de la belleza innovadora. No dejen de visitarlo, es imposible plasmar en imágenes el efecto conseguido.


11/12/14

Pueden

La decadencia de este (des)gobierno de incapaces con sonrisa incorporada e ideas de andar por su casa, de donde no debían haber salido, se deja ver por todo el municipio. El casco histórico y su entorno, como es costumbre, no escapan a su desidia después de cuatro años en los que debieron haber demostrado responsablemente el respeto que dicen tener por sus casas y calles -ya no hablamos de ciudadanos-, éstas que, según parece, han llegado a nosotros para lucimiento de procesiones, galas y uniformes de postín y postureo. El plan de peatonalización languidece al ritmo del abandono general y nada sabemos de su puesta en marcha. Ordenanzas, permisos y autorizaciones, alegaciones, pivotes y cartelería...pasarán a engrosar la larga lista de la irresponsabilidad y la desfachatez.


 Hace unos días amanecía así -hoy ha sido retirado- uno de los carteles que advierten de la inversión en inteligencia del gobierno municipal (43.135 euros en control de accesos), esas pilonas que pasarán a enriquecer el subsuelo junto con las todavía existentes de los tiempos preelectorales de Rocha I. Un rico patrimonio para los arqueólogos del futuro. 
La adaptación del área del naútico para aparcamiento como medida complementaria de la peatonalización simplemente no existe, como tampoco la delimitación o señalización de las zonas verdes para residentes, tres meses después de la aprobación de unas ordenanzas sobre el más absoluto de los mundos virtuales. Nada se mueve en este entorno absolutamente paralizado por el desinterés y la atrofia de ideas. Irán desmoronándose uno a uno carteles y pivotes, cámaras y semáforos, porque no hay la menor iniciativa por parte de un gobierno ocupado en cobrar sueldos inmerecidos, en acudir a juicios y sonreír con un sí, podemos, desde el coche oficial. Y pueden.

15/11/14

Intelixencia e beleza

Resultado das augas baixantes
Máis alá da deplorable situación na que se atopa o paseo fluvial, no que durante todos estes anos nada se fixo e presumiblemente así se seguirá ata uns meses antes do paseo ás urnas, queríamos mostrarlles estas imaxes  que amosan os efectos da plastificación das terrazas da muralla na zona das escaleiras da Praza da Estrela. A creación dun fermoso parque acuático que acabará por provocar derrumbes e deteriorar, se é posible aínda máis, o entarimado do paseo nesa área. Xa temos falado do impresionante valor estético dos plásticos negros ao pé da muralla e dos exemplos portugueses que, sen dúbida, non están á altura desta intervención paisaxística de inspiración postmoderna. Agora teremos que sumarlle o inesperado regalo da natureza co que os intelixentes deseñadores tiñan planeado sorprendernos. Por suposto o espectáculo cando chove é moito máis deslumbrante do que amosan as fotos.Así da gusto.

Na zona máis baixa, xunto do entarimado

Un pouco máis arriba, no seguinte socalco

24/9/14

Choricitos

Cuando reciban la habitual respuesta de que no hay dinero de quienes tienen la responsabilidad de gastarlo con honestidad y eficiencia recuerden, entre otros, el caso de los choricitos.

Una asociación motera visita nuestra ciudad el 30 de agosto,  son 350 participantes y nuestro alcalde seismileurista y sonriente los recibe con amables palabras en compañía del Presidente de la Cámara de Valença. El programa se detalla en la web del concello:



Programa previsto sábado 30 de agosto:10:30  Ruta ata Tui.12:00  Recepción das Autoridades na Praza de San Fernando, visita á Catedral e conxunto histórico13:30  Ruta pola vella ponte internacional ata Valença14:00 Xantar típico portugués na "Quinta do Prazo". 17:00  Saída cara Vigo.20:00  Espectáculo sorpresa con sorteos e recepción Autoridades.21:00  Cena de gala


Imagen de Infominho.com

 Ignoraban ellos que los tudenses les teníamos preparada una grata sorpresa no incluida en el programa hecho público: pinchitos. El servicio de catering ofrecido en el claustro dela Catedral, con un sencillo menú compuesto por tortilla, empanada, choricitos, embutidos, aguas, vino, cerveza y refrescos nos costó 1925 €.  Son malos tiempos y no pudimos incluir el ibérico o los langostinos.

Tras el aperitivo, los moteros comieron en Valença. Una espléndida inversión turística. Generosos que somos.  

Afortunados

Estamos de suerte. En el Paseo Fluvial, ese lugar excepcional que debería lucir cuidado y mimado  para gozo de todos, asistimos a la colocación de nuevos artefactos que vienen a incrementar una de las más altas concentraciones por metro cuadrado de utillería en latón en el Baixo Miño. Y decimos que somos afortunados porque en esta ocasión la Diputación, esa madre benefactora, sólo nos ha enviado, según parece, un tobogán y una tirolina. De no ser así,  habría que empezar a cortar árboles para hacer sitio al generoso torrente de mecanismos que al estilo de la más surtida chatarrería se acumularían en el entorno. 

Es lo que hay. 

Cuando no se tienen líneas claras de actuación, objetivos, planes o como quiera llamársele a esa encomiable virtud de los animales humanos, se actúa a base de remiendos, improvisaciones y retazos según la ocurrencia y gusto del que pasaba por allí. Mientras tanto, sobrevive como puede la belleza del lugar luchando contra el mal gusto y el abandono, que uno ya no se sabe si será mejor. 

Prueben si no:  desde el Náutico por esa tarima sin mantenimiento, como las baterías de coche, pasen por el socavón que acecha desde hace más de seis años, a cuyo pie se alza tembloroso, temiendo ser engullido, otro parque infantil - cosas de la Diputación del año pasado- ,esquiven tablas móviles en zozobra náutica y amenazantes clavos, un buen recorrido para el tren chu-chu del horror.
La parada en la plaza central de las escaleras que bajan de la Estrella, permitirá disfrutar de la vista de inquietantes plásticos y tubos negros sobre algunas de las terrazas antaño cubiertas de zarzas y cañas. Es un escenario dantesco al pie de las murallas que nos prepara para alcanzar, unos metros más allá, el mato grosso rebelde -hasta empieza a ser simpático- que ahoga el siguiente tramo, derrumbándose año tras año. En las orillas del río, los restos del césped cortado por expertos jardineros. El final es apocalíptico: tirolina y supertobogán dan la entrada al parque infantil, razonable en sus inicios, que ahora se prolonga hasta una de las pistas de skate mejor apañaditas de España, allí en su atronadora esquinita por falta de sitios, claro. El quiosco de Germán marca el final de este recorrido. Más allá todavía reina la madre naturaleza y la mano del hombre inepto aún no se ha posado.
Lo dicho: estamos de suerte. Tobogán y tirolina. Crucemos los dedos.



31/8/14

De lobos e homes

"Cando un home ten dudas se o acto que vai  realizar é xusto ou inxusto, e ten a posibilidade de informarse de antemán se quere, estará actuando ilegalmente se non o fai." T. Hobbes



Cando un responsable político por vontade de todos, non exerce as funcións de vixiancia e control de cumprimento das normas, e non as segue él mesmo escrupulosamente, deixa a un lado o primeiro deber que lle confiou a cidadanía no que a moral e a política amosan ser vellas amigas.

Deixa nas máns dos cidadáns a delación, a acusación, a vixiancia, convirtíndoos en potenciais enemigos ou ben, por omisión ou voluntariamente, en cómplices ou beneficiarios doutros, arrastrados polas poderosas correntes dos intereses persoais ou das súas necesidades. A verdade vóltase pranta de interior porque, dende ese momento, para a rúa e os balcóns é precisa a máscara da hipocresía, onde rumor e o chascarrillo menudean contaminándose e crecendo ata a infamia. Engrósase a rede de favores e odios, agravios e recompensas que empurran a un modo de vida e de entender a comunidade que ao mesmo Hobbes sorprendería. Cando sobre esa xauría chovese algo semellante a democracia, non podería elexir máis que a inercia do seu destino, acostumada a vivir no medio das emocións máis abxectas: a invidia, o rencor, a desconfianza, o medo ao outro e a inagotable bastardía da arrogancia.

Se non é vontade nosa este embrutecemento é preciso elexir  outro xeito de organizar unha convivencia que non pode ser só de fieras supervivintes, crueles entre elas e sumisas ante a forza da inxustiza, ante o poder sen lei.

29/8/14

Ti vai facendo... (1)

Ofrecémoslles unha interesante colaboración sociolóxica que nos remiten:



A inexportable doctrina política do tivaifacendo constitúe unha forma de supervivencia ante a chegada das novas formas de pensamento e vida social ante as que se amosa refractaria.


No seu senso máis amplo, diríase que antropolóxico se non quedase demasiado pretencioso, o tivaifacendismo ten como caldo de cultivo os mundos e tempos fronteirizos nos que penetran novos coñecimentos e formas de organización máis complexos superpoñéndose belicosamente sobre os vellos. A astuta resposta dos tivaifacendistas é unha camaleónica adaptación que podería enganar ao estudioso máis avezado. As formas externas asumen o novo estilo e con isto permítese a supervivencia subterránea do ancestral. En ocasións, claro, o resultado pode resultar grotesco e tosco, noutras, en cambio, o producto final resulta dunha grande elaboración e fineza. O tivafaicendismo lato sensu revélase así nunha innumerable gama de matices que vai dende a creación de apps para móbiles para a consulta de meigallos, ata sutís cambios de léxico: “mal de ollo” por “enerxía negativa”,pasando por máis simpáticos comportamentos coma o de falar a gritos polo iphone, a conversión dun bidé en xardiñeira ou empregar os baixos da casa para os novos animais metálicos que tragan combustible. 



Pero deixando estas menudencias nos importa afondar no home tivaifacendista e no seu sentido máis xenuino estrictamente político. Naceu, coma pode suporse, nese mundo no que asomaban as ourellas do cambio social que paulatinamente foise instalando. Pero o seu cimento ineludible é ancestral. Sufriu tempos nos que se solaparon sobre as estructuras sociais baseadas na máis estricta relación personal cas súas sanguíneas alianzas e os seus inextinguibles odios, as novas formas apoiadas na lexanía e nun elemento discordante sen ollos nen sorriso: a lei acompañada da súa abstracta familia numerosa: igualdade, dereitos, democracia…
A cercanía e predominio do contacto físico, linguaxe corporal, palabras sen mensaxe pero empáticas foron súbitamente amenazadas pola lexanía, a abstracción da igualdade, o imperio da lei, a fixación rigurosa dos significados. Aquí acercámonos ao xermo da doctrina, ao parto do tivaifacendo. O tivaifacendista, pois, supera o conflicto adoptando ropaxes da nova corrente pero conservando o seu pasado máis tranquilizador.

Esta solución adoptada polos tivaifacendistas, sen pretender alongarnos, encerra algunhas das súas características psicolóxicas máis marcadas. Os seguidores desta doctrina, acostumados a unha relación co poder baseada na obediencia ao máis forte, á sumisión, á obtención do máis minúsculo beneficio cun asombroso desenrolo das técnicas de adulación, son homes tendentes ao disimulo, a unha acusada inclinación pola intriga e o rumor palaciego, extremadamente aptos para a espionaxe, destros xogadores de dominó, hábiles na negociación sutil dos seus intereses ou do seu círculo de contacto. O tivaifacendo precisamente, nuclearmente, reside nesa pulsión pola cercanía cos que teñen un mundo común que necesita para sobrevivir a apariencia e coartada do mundo dominante que lentamente conquista a súa vida. Os seus partidarios  teñen un gran olfato para detectar onde se atopa o poder, sexa da clase que sexa, ante ao que axionllarse co dulce sorriso da sumisión á espera da súa parte.

O tivaifacendista no poder, á súa sombra, atópase, como pode deducirse polo que antecede, no seu hábitat natural onde pode desenrolar todas as súas aptitudes e sobrevivir. Sen embargo, a pesar de estar irremisiblemente condenado a súa desaparición, amosa unha capacidade de loita e adaptación que o fai un enemigo duro de roer nas sociedades que o sufren. Nelas introducen constantemente elementos de confrontación froito da súa incapacidade para asumir as novas coordenadas de vida e poder e que trasladan con facilidade á aqueles que comparten a súa ancestral mirada á comunidade.


Deixaremos para un próximo capítulo, pedindo perdón por abusar da paciencia do lector que teña chegado ata aquí, unha cuestión crucial a este respecto: a detección dos tivaifacendistas.

6/3/14

Eficiencia

Nos remiten estas curiosas fotografías de las señales que han dispuesto avezados operarios municipales bajo la dirección y supervisión de nuestro concejal de Tráfico y otros menesteres. Indudablemente los vecinos hacia los que apunta la flecha recibirán muchas visitas; la playa fluvial y el puerto deportivo merecen un traslado Tui arriba.



23/1/14

Alegacións e arqueoloxía

Parécenos oportuno compartir con todos vós as alegacións ao Plan de Peatonalización elaboradas por Foro Tude xunto  coas que nos remitiu amablemente J. A. Quiroga, quen plantexa unha interesante proposta de aparcadoiros.




 Para acompañar con imaxes o post e darlle unha nota de color, ofrecemos, non sabemos se en exclusiva - leva así varios meses-, a simbólica caída do monolito con placa conmemorativa dos tempos da inauguración do paseo fluvial,  tragada polos socavóns galopantes que se suceden pola zona. Se perde así, ganancia para os arqueólogos do futuro, a única a proba que os cidadáns tudenses tiñan de que existiu un paseo pola beira do río que foi festexado con honores casi rexios. Que a terra lle sexa leve.