Intramuros apoia a Plataforma Cidadá Son de Tui na idea de que o seu proxecto é a resposta necesaria aos problemas que sufre o Casco Histórico de Tui dende hai moitos anos e que vimos denunciando no noso blog. Seguimos abertos ás propostas de todos, á vosa participación.



Mostrando entradas con la etiqueta colaboraciones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta colaboraciones. Mostrar todas las entradas

8/9/12

Ibiza revisited

Añadimos dos fotografías más, que se nos habían quedado en el tintero informático, referidas al buen gusto y design que impera en la plaza:






7/9/12

Ibiza granítica



Reproducimos el texto y fotografías remitidos por J. Antonio Quiroga al que desde aquí agradecemos su colaboración:






¿Es de recibo la distorsión ambiental producida por el mobiliario de exteriores, de evidente evocación ibicenca, de la cafetería “Monumental”, desplegado, como si se tratase del salón de una casa, en la plaza de San Fernando, el marco monumental más representativo por excelencia, (emblemático en huecas palabras tan del gusto de nuestro alcalde), y universalmente difundido?
¿Es admisible la iluminación de neón y focos de colorido cambiante, que recuerda el utilizado como reclamo por las discotecas, en un ámbito majestuoso y de tanto carácter?


¿Es esta una muestra más de la cultura, sensibilidad y respeto al casco histórico, no ya del gobierno municipal, del que no cabe esperar gran cosa en este sentido, sino del propietario de la explotación hostelera, exdelegado del Gobierno, multidisciplinar exconselleiro y, finalmente, concejal de ocasión?

¿Constituye este atentado estético una muestra de que el ínclito y esclarecido personaje sigue con mando en plaza, incluso en la de San Fernando?

¿Cómo se explica esta permisividad discriminatoria, cuando otros establecimientos situados en el Paseo de la Corredera, han tenido paralizadas durante más de un año las obras de reforma de los locales por un problema estético en la rotulación de los toldos? Ante los diferentes tratos de favor que se dan en Tui, ¿no es como para poner el grito en El Cielo?


Que se sepa, el PEPCHA no contempla ordenanza que regule la cartelería y mobiliario en el casco urbano. Me han dicho que la redacción de esta ordenanza se la encargarán a los técnicos municipales. Miro al Cielo, y rezo porque el encargado de la redacción no sea el aparejador municipal, quien si ya desde siempre firmaba en barbecho, qué será capaz ahora al faltarle un año para abandonar el Ayuntamiento.



Tampoco el cartel anunciador de la Oficina de Turismo clavado en la pared, de factura estándar y corte semejante a los comerciales, como tampoco el portátil que sacan a la plaza, que parece anunciar el menú del día, está a la altura del local ni del edificio ni, mucho menos, del entorno monumental.


Comunico que, los testimonios fotográficos y un escrito explicativo serán enviados a la Delegación de Protección do Patrimonio Histórico de Pontevedra.


                                                                                              

8/8/12

Hai en Tui política turística?




A pregunta non é casual. Tui atesoura un rico patrimonio que a coloca como unha das máis importantes cidades-patrimonio galegas. Malia a isto, ao seu valor patrimonial, Tui apenas ten peso ou representatividade no sector turístico galego. A nosa cidade non é unha referencia do turismo galego (nin interior nin exterior), deseñado máis noutros pilares, a peregrinación a Santiago e as praias.
As cifras de visitantes a Tui revélanse como insignificantes, case ridículas se temos como perspectiva os valores do seu patrimonio histórico e natural.
Ficamos obviamente perante un problema estrutural, Tui resulta marxinado nas políticas turísticas autonómicas e iso repercute no número de visitantes na cidade e o nível de coñecementos que posúen sobre Tui, moi próximo a cero.
Non é mellor a política turística provincial ou a comarcal, en moitos casos preocupada máis por establecer unha lista de cousas a visitar en cada concello que en agrupar os recursos dispoñibles baixo un signo identificable e potencialmente atractivo.

Qué é o que acontece no noso municipio? En principio comprobamos como se manteñen, aínda que depauperadas, as políticas turísticas dos anos sesenta (sí, aquelas que crearon os Centros de Iniciativa e comenzaron a vender o turismo en España como motor económico). Estas, que no seu momento eran positivas e condicionadas polo seu tempo, ficaron sobrepasadas na actualidade.
Tui conta cunha ubicación privilexiada en canto ás comunicacións, con paso de millóns de viaxeiros polas súas pontes transfronteirizas. A isto sumamos a súa inmediación ou proximidade con lugares de gran atracción turística, Valença ou o monte Santa Tecla.
Con todo isto, o patrimonio histórico e natural de Tui apenas capta unha mínima parte de esos visitantes ou viaxeiros, na súa maior parte por descoñecemento dos valores e do potencial que ofrece a cidade.
Por suposto que antes de falar da política turística temos que falar das infraestruturas turísticas da cidade e unha das básicas neste senso é a rede de aparcadoiros, practicamente inexistente desde hai décadas, cousa que lastra a atracción e estadía de moitos visitantes. Igualmente o estacionamento de autobuses tamén falla producto dunha pésima escolla no seu momento e de non sustanciar as medidas que permitan a chegada de viaxeiros ao centro da cidade e o estacionamento sinalado para os turoperadores.
Constatamos unha continuada ausencia de signalética turística na cidade, que propicien unha cómoda achega dos visitantes á nosa cidade e o movimento nela desde os aparcadoiros ata as zonas patrimoniais.
Non se promoven publicacións que poñan en valor o patrimonio tudense. Editar un folleto non é unha medida pola que os visitantes ou potenciais visitantes poidan decidir achegarse á cidade. Extensión e contextualización da importancia do noso patrimonio, se nos mesmos só lle adicamos un par de liñas, que pensarán os demais?
Hoxe en día o concello ten obriga de crear unha web de turismo propia. Unha cidade turística ten que ofrecer os seus recursos a través dos novos medios, fáciles e económicos dada a repercusión que consiguen. Dar a posibilidade de obter información ampla (textos, fotos, planos) redunda nunha boa imaxe da cidade e no incremento de opcións para que sexa visitada.
Precísanse coordinar medidas polas que as visitas á cidade se fagan atractivas, como rutas que conecten os diversos valores patrimoniais e unión de entradas a museos e outros espazos da cidade. Isto redunda nunha imaxe turística clara. Iso de que a xente simplemente se dé unha volta á aventura só o fan os máis ousados, e estes son minoría. Hai que explicar á xente porque paga a pena dar unha camiñada pola cidade e ofrecerlle as rutas máis atractivas, curtas ou longas.
E por suposto con todo isto destacar a singularidade, o que nos fai únicos. A paisaxe cultural que forman Tui e Valença é algo singular e único. É este o motivo que pode obrigar a moita xente a se trasladar á nosa cidade para visitala. Para unha mellor xestión e optimización dos recursos, é preciso que a política turística fose común entre Tui e Valença, de cara a centralizar as estadías dos visitantes e que desde Valença e Tui fagan ás súas excursións e rutas pola rexión miñota. Cousas que se poden facer en común como edición de información, web, coordinación en museos e espazos visitables, transporte, etc. Todo é posible e ofrecerían unhas posibilidades extraordinarias ao crecemento de amba-las dúas cidades-patrimonio.
A todo isto evidénciase que en Tui non existe unha política turística na actualidade. Contar cun centro de recepción de visitantes e uns folletos non é facer política turística. Simplemente se está á espera de que se acheguen todos aqueles despistados que camiño doutros lugares atopan Tui no medio. A abrumadora maioría de visitantes non sabe o que Tui ofrece, non ten programada a visita a nosa cidade e polo tanto o seu tempo limítase a minutos (aqueles que lles deixen no estacionamento da Corredoira) para dar unha volta, tirar unhas fotos e acudir a outros lugares que sí fixeron os seus deberes en materia turística.

21/5/11

Un modelo de espazo verde

Xa no fin da campaña electoral e co PXOM foi aprobado, é bó degustar noutras experiencias de planificación urbana, en concreto sobre os espazos verdes. O PXOM de Tui non é xeneroso en zonas verdes pero sí sinala unha serie de espazos xunto do río Tripes que conectarían co Paseo Fluvial e o sendeiro dos Muíños en Pazos de Reis xerando así un interesante roteiro nas marxes da cidade.
A característica máis notable de este espazo verde do Tripes é a condición de zona baixa de prado e horta próxima ao río Miño. A tentación maior que poida existir cando un día se adquiran estes terreos sexa o de ordenalos, intervir profundamente e alterar as súas características principais.
Isto xa non resulta pola mera subxetividade estética (minimalista, racionalista, axardinamento francés, inglés, etc), senón polo custe dunha acción profunda que custaría cartos do erario público. O mantenemento das hortas e dos prados existentes poden convivir con algunha acción puntual (servizos, rede camiños, novas plantacións, etc.). Non debemos ver polo tanto que a conservación das árbores froiteiras que hoxe existen sexa incompatible cun espazo verde de lecer onde o predominante son as especies ornamentais (camelios, magnolios, plátanos, thuyas, etc).
O exemplo máis interesante que coñezo (haberá outros por suposto) é o do Parque de Vista Alegre en Santiago de Compostela. É este un parque de máis de 30.000 metros cadrados, producto da adquisición dunha finca particular coa súa casa burguesa. Hoxe se mantivo as árbores froiteiras e ornamentais que tiña a finca alterando mínimamente o espazo orixinal. A casa funciona como Casa de Europa, mentres que se está a rematar co edificio do Museo de Ciencias Naturais da Universidade, está un centro de Música, o edificio da SGAE (aaaaarrrrgggg) e outro máis que se integran no parque ocupando menos do 10% da súa superficie.
Como se comproba, en Compostela malia a ter o monte Pedroso como gran espazo verde, existiu unha fonda preocupación por crear unha rede de espazos verdes que impedisen o afogamento da cidade histórica (Bonaval, Belvís, Parque da Música en Compostela, Almáciga, Vista Alegre, etc.). A particularidade de estos espazos novos, creados nos últimos quince anos, ven na visión minimalista (claro exemplo Bonaval de Álvaro Siza) que se integrou intencionalmente coa vella estrutura de hortas preexistente (exemplo Belvís e Vista Alegre) comprendendo deste xeito a orixe destes lugares e intregrándoos no tecido urbán.
É este un exemplo para reflexionar, para non contemplar actuacións abusivas nos futuros espazos do municipio e ver que pode ser compatible co seu uso e desfrute.



Suso Vila

30/1/11

CONSIDERACIÓNS SOBRE OS TERREOS DO TRIPES

Congratulámonos de contar coa colaboración de Suso Vila, profundo coñecedor de Tui, que co seguinte artigo contribúe a enriquecer o debate sobre os problemas que nos ocupan:


Perante a noticia aparecida hoxe no Faro de Vigo (30/01/2011) sobre a aprobación parcial do PXOM remitida polo PSOE, quixera facer algunha aclaración para que a xente non se engane. Fala o Sr. Freiría que a decisión da Consellería foi «acertada, aunque insuficiente en el Plan Especial Integral (PEI) 8 (...) dado que es una zona de notoria exposición visual». Con estas verbas, qué quere dicir o voceiro socialista? Leeu ben a resolución da Consellería? Coñece o que dí a LOUG ao respecto?
Imos intentar aclarar para que a xente non ande errada sobre o tema.
Primeiro a resolución da Consellería nos relata o que de certo é unha falcatruada na xestión da vella Unidade de Execión nº 9 logo transformada en Polígono de Execución Intregral 8. A falta de aprobación de estudo de detalle, que se aprobara o proxecto de compensación e o proxecto de urbanización (aquel que xa publicara Jose Antonio Quiroga). Está ben que a Xunta expresa algo que xa tiña eu dito hai algúns anos: a falta de transparencia no proceso.
Segundo, dada a irregularidade na aprobación da devendita UE 9, a falta do estudo de detalle, e o impacto polo desnivel existente e características do terreo (zona verde e presenza do Conxunto Histórico), require segundo a Xunta de Galicia dun Plan Especial de Protección que ordene desde a rúa Martínez Padín ata a zona verde do Tripes, ao abeiro dos artigos 65.4 e 104.b da LOUG.
Terceiro, que nos dí os artigos 65.4 e 104.b da LOUG? Pois os transcribimos e saímos de dúvidas:
Art. 65. Los planes parciales comprenderán los planos de información, incluido el catastral, memoria justificativa de sus determinaciones, estudio de sostenibilidad ambiental, impacto territorial y paisajístico, evaluación económica de la implantación de los servicios y ejecución de las obras de urbanización, incluidas las conexiones con los sistemas generales existentes y su ampliación o refuerzo, planos de ordenación urbanística y ordenanzas reguladoras necesarias para su ejecución, todos ellos con el contenido que se fije reglamentariamente.
104.b. En los lugares de paisaje abierto o natural, sea rural o marítimo, o en las perspectivas que ofrezcan los conjuntos urbanos de características histórico-artísticas, típicos o tradicionales y en las inmediaciones de las carreteras o caminos de trayecto pintoresco, no se permitirá que la ubicación, masa o altura de las construcciones, muros y cierres, o la instalación de otros elementos, limiten el campo visual para contemplar las bellezas naturales, rompan la armonía del paisaje, desfiguren la perspectiva propia del mismo o limiten o impidan la contemplación del conjunto.
No primeiro artigo teríamos a obriga, non resolta no PXOM, de redactar informe de impacto ambiental, paisaxístico, ... máxime as características topográficas que poden presentar certos desenrolos urbanísticos, ergo PEI.8, algo que non se fixo, porque precisamente se carecía de estudo de detalle da vella U.E.9.
No artigo 104.b atoparíamos a especificación de que non se pode limitar o campo visual en determinados extremos (moi amplos) e que aquí estarían relacionados tanto co Conxunto Histórico como coa paisaxe do Tripes que conta tamén con elementos etnográficos.
Á vista de todo isto é doado comprender as dificultades de desenvolver o proxecto do PEI.8, xa que logo o instrumento de ordenación a aplicar é un Plan Especial de PROTECCIÓN e a LOUG determina con claridade o que se ten que facer nestes casos, tal e como se publica na resolución da Xunta do pasado 28 de xaneiro.
Conclusión, o PEI.8 nestes termos é inviable. Tamén me resulta curioso que agora o PSOE se poña a defender o impacto visual dun edificio, cando eles propuxeron a idea do Centro de Saúde na parcela da vella praza de abastos, coas súas alturas e a condena futura de todo o espazo libre detrás da Área Panorámica cando existían alternativas máis viables e coherentes co desenrolo urbano futuro da cidade (en previsión de crecemento, accesibilidade, etc.).
De tódolos xeitos, e malia a falta de coherencia que se observa no PXOM, que non se poda desenvolver o PEI.8 (agardemos que non haxa sorpresas desagradables) e que poida integrarse o solar dentro do sistema de zonas verdes do municipio, como sería lóxico, é algo que anima á esperanza.

26/1/11

Sobre los críticos de Fontenelle

Reproducimos aquí el escrito que nos ha remitido Evo Moriles en defensa de los argumentos y opiniones de Fontenelle:


Las objeciones hechas en Intramuros a la “CRÍTICA DE LAS BASES Y PROCESO CONTRATACIÓN DEL PECH”, que considero hechas todas ellas, dado que están cortadas por el mismo patrón, por el señor Viñas, sus seudónimos, anónimos y/o entorno familiar, carecen de sustancialidad, no entran en materia y solo afectan a aspectos triviales, pues teniendo mucho donde elegir entre, según sus propias palabras, “ tanta cantidad de errores y contradicciones que tiene tan ilustrativo escrito”, como asegura el anónimo, elige como muestra, tergiversando el texto, o quizá porque no sabe interpretar lo que lee, “que se refiere a los arquitectos y urbanistas como “MANADA”. No sabe diferenciar entre ser manada y acudir en manada, o en masa, y no por acudir en manada o en masa se les considera masa o ganado. Aplicando el mismo criterio de crítica vacua que el expresado por el señor Julio Viñas, sus seudónimos y/o entorno familiar, a sus reprobaciones, tengo que detenerme en aspectos como: “Como ya está dicho por activo y pasivo los tribunales ya hablaron”, expresión incorrecta, pues corresponde decir, por activa y por pasiva, ya que se refiere a la construcción de las oraciones: pasiva perifrástica, pasiva refleja y construcción anticausativa; oraciones que permiten diferenciar si el sujeto es agente (activa) o paciente (pasiva), es decir, de su papel temático dentro de la oración. Tampoco se escribe “contradiciones”, con una sola “C” como lo hace el anónimo que replica a Evo Moriles; Ni tampoco, “obta”, del anónimo de 22 de enero de 09,52 horas, falta de ortografía que no se debe a error tipográfico, ya que la “P” y la “B” están muy distantes en el teclado. No sabe (el que presume de dar la cara) diferenciar entre descalificación e insulto, acusando a Fontenelle de insultar, sin embargo, el ofendido llama “necio” a Fontenelle, y pretende, torpemente, eludir la responsabilidad alegando que “yo no lo digo si no (en vez de, sino) que confirma su proceder”. Apreciación absolutamente subjetiva de la que es responsable. Un comportamiento calificado de necio, sólo permite enjuiciar el hecho o la actuación, y no al sujeto del mismo por muy responsable que sea del mismo. El que insulta es, en este asunto, únicamente el que acusa de insultador.
La acusación de contradicción: “Dice Vd que los estudios de arquitectos y urbanistas, los profesionales, no están sentados ni van a estar pendientes de leer los Boletines Oficiales para conseguir estos trabajos, que tienen más que hacer. Pero más adelante nos dice que;” debido al parón en la construcción los arquitectos y urbanistas acuden en manada a los concursos públicos como única alternativa de trabajo”, no es argumento que rebata acerca de la afirmación de que las bases del concurso esconden trampas Ni tampoco estas dos frases incurren en contradicción, pues, entre otros cometidos que pueden tener ocupados a dichos profesionales, están otros concursos diferentes al anunciado en Tui, y como los concursos no son garantía de encargo, cuando no se tienen proyectos en marcha, se acude a más concursos en busca de fortuna.
¿Aceptaría una persona cabal estas apreciaciones hechas sobre maneras incorrectas (de bulto) de expresarse como crítica a la temática argumental de un asunto? Naturalmente, que no. Pues bien, eso es todo lo que han podido esgrimir los, siempre vigilantes, responsables defensores del mejor destino de nuestra ciudad.
Dada la escandalosa y generalizada corrupción política existente en España, medio irregular de financiación de los partidos políticos, quienes se rasgan las vestiduras por afirmar que la mayoría de los concursos están amañados, no se encuentran en las filas de los ingenuos, sino de los ciegos voluntarios. ¿Es acaso el gobierno local ejemplo de limpieza en este apartado? ¿Es casualidad, acaso, que el PGOU de Tui, reconocido por todos como un absoluto desastre, se le adjudicara a un sicario del partido, que gobernaba y gobierna esta ciudad, ingeniero de caminos y profano del urbanismo y, quizá, pura coincidencia también, que le adjudicasen los planes de Tomiño, Oia, El Rosal, La Guardia, Nigrán, además de tramos de autovía, ayuntamientos todos donde gobernaba con mayoría absoluta el mismo partido? Nunca faltará, al respecto, un Cadarso de turno que venga de la Xunta para arrimar el hombro en la elección de equipo redactor.
Qué simple resulta decir que si se tienen pruebas del amaño se debe denunciarlo ante los tribunales, como si fuese fácil tenerlas y los expertos en amaños no se cuidasen de borrarlas. Actualmente, en esta materia, la presunción de inocencia, fuera del ámbito judicial, no es aplicable a la clase política; muy al contrario, lo aplicable es la presunción de culpabilidad.
Considero que no es necesario entrar en más detalles, ni dedicar más tiempo en rebatir tan débiles reprobaciones, y que la polémica no merecería mayor atención si no fuese por el daño que estos indocumentados hacen a Tui.
Le pido disculpas a Fontenelle, por haberme erigido en espontáneo defensor de su escrito, pues nadie mejor abogado de su causa que él mismo, a quien supongo que le faltarán tiempo y ganas de medirse con tanta mediocridad.

Evo Moriles.  

21/1/11

CRÍTICA DE LAS BASES Y PROCESO CONTRATACIÓN DEL PECH

Publicamos a continuación un artículo remitido por Fontenelle que comenta las bases y proceso de contratación del PECH:



Hoy se publicaba en la prensa cierta noticia (más bien pura propaganda) referente al concurso del PECH. Dado que la periodista en cuestión (como viene siendo habitual) no acomete su función y se afana en vanagloriar las falsas virtudes del supuesto concurso, sacando a la palestra (y de paso, a uno de sus casillas) una información parcial, y que de haber merecido ser publicada, se hace con un mes de retraso y omitiendo conscientemente datos relevantes, por todo ello conviene en este sentido aclarar y detallar  a los tudenses cómo se lleva a cavo el proceso por parte de la administración local:
Para convocar este tipo de procedimientos los ayuntamientos están obligados legalmente a dar la publicidad del concurso y se publica para ello la convocatoria en el diario provincial correspondiente, concretamente se hizo el día 12 de noviembre en el Boletín Oficial de la Provincia de Pontevedra, donde se resumían las bases de la convocatoria y remitía a la web del Ayuntamiento para obtener el resto de la información y documentación concursal.
El plazo concedido a los equipos participantes (normalmente estudios de arquitectura y urbanismo) es en este caso concreto de 15 días naturales que con dos fines de semana por medio se queda en 10 días laborales.
Intencionadamente consultado el técnico responsable de la licitación respecto de si se aporta más documentación que los meros pliegos de condiciones (administrativas y técnicas que aquí se anexan en formato comprimido zip), tal y como se intuía y sospechaba, se nos informa que el Ayuntamiento no facilitará más que los citados anexos en fase de propuestas. No se aporta por tanto ningún documento gráfico: planimetría, catálogo de bienes protegidos… ni siquiera una copia del Plan General de Ordenación en vigor y menos aún del que falsamente prometen será el nuevo PXOM que se envió a la Xunta para su aprobación, documentos  que facilitarían la tarea de formalizar una propuesta sensata acorde con la estimación y valoración de los trabajos que se habrán de acometer. Incomprensible cuando el Concejo tiene en su poder estos documentos sufragados con los impuestos de todos, más aún si tenemos en cuenta que otro equipo ya realizó parte de este trabajo (que había superado ya la aprobación inicial, con bastante información respecto del plan que ahora sale a licitación) que costó a los contribuyentes 140.000 €.
Los criterios de adjudicación empleados para la evaluación de propuestas suponen otro despropósito. Los cien puntos posibles a los que optan las propuestas concurrentes se reparten como sigue: treinta puntos para las ofertas de menor cuantía económica, otros treinta para las propuestas con plazos de entrega de documentación más corto, veinte puntos para la propuestas de mayor calidad en su programación y contenidos y otros veinte puntos para la valoración de méritos del equipo redactor.
¿No debería ser al revés? Con el dinero que vanamente se tira en obras  … como pistas de atletismo… resulta que ahora se regatea en lo más importante para Tui.  ¿Qué importancia tiene la celeridad en los plazos de entrega después de tantos años de espera, más aún si después se cancelan los trámites como sucedió en ocasiones  anteriores? Lo más importante es la calidad de la propuesta y los méritos del equipo, que si está curado en estas batallas, sabrá lidiar con el principal escollo para llevar a cabo la recuperación del Casco Histórico de Tui, sus políticos. Estamos hablando del segundo casco histórico más singular y representativo de Galicia, de los primeros en ser declarado BIC, y dentro de estos primeros, el único que aún no tiene PECH.
Puesto que el ciudadano de a pie no es ducho en esta materia justifico pormenorizadamente mi reprobación:
Arquitectos y urbanistas no leen los boletines oficiales, se enteran de los concursos mayoritariamente a través de la página web de sus colegios profesionales, que hacen eco de los concursos días después de su publicación oficial. Añadir que estos profesionales tienen entregas, concursos y compromisos en curso cuando se publican estos anuncios; no están sentados esperando a que salgan novedades y menos aún visitando diariamente los sitios web donde se avisa de estas convocatorias. Estas prisas dejan fuera de la convocatoria un alto porcentaje de posibles licitadores. Quien suscribe envió correos electrónicos y en algún caso informó personalmente del anuncio a estudios que consideraba menester tuvieran noticia y, si cabe, presencia en el proceso. Invitación que declinaron justificando la imposibilidad material de abordar el trámite a tiempo: tanto para  conocer detenidamente el ámbito de trabajo y plantear consecuentemente el contenido y planificación de las tareas a realizar (que obliga a desplazarse a Tui, recorrer y estudiarse  las calles y catálogo patrimonial del casco histórico… –si al menos Tui tuviese un aula de interpretación de su zona monumental… y teniéndola si estuviese operativa-) como para reunir toda la documentación administrativa necesaria para este proceso (desde formalizar la garantía bancaria del 3% , 6640 €, acreditar solvencia empresarial, de méritos y experiencia acumulada… ), basta con echarle un vistazo a los pliegos de condiciones para hacerse una idea de la cantidad de papeleo a la que me refiero.
La aportación de documentación sobre el ámbito de actuación como los planes urbanísticos de Tui, la cartografía digitalizada y fotos aéreas en poder del Ayuntamiento, el catálogo de bienes protegidos,… y muy concretamente, los trabajos del anterior equipo redactor supondrían una buena base para estimar los trabajos a realizar y dado que una buena parte de ellos ya están abordados en ese estudio, plantear alternativas y mejoras a él e incluso con ofertas más ventajosas debido a la evidente reducción de tareas a realizar. Me explico: se confirma que hay levantamientos (alzados de las fachadas) de las calles, secciones del casco histórico e incluso las fichas urbanísticas de todos los inmuebles del área de estudio y que suponen el grueso del trabajo que salió a licitación. ¿Por qué se esconde esta información a los participantes que dan por hecho que deben realizar este trabajo y por tanto incluir su coste en su propuesta económica cuando esta podía haber sido más competitiva?  Esta información facilitaría además, conocer bien el ámbito de actuación, evitando el trabajo de campo a los equipos participantes y el consecuente derroche de tiempo ya de por sí insuficiente para abordar con rigor y sin arriesgadas propuestas el concurso tal y como se comentó en el párrafo anterior.
Si tenemos en cuenta que el 60% de los puntos posibles se otorgan por menor tiempo y por oferta económica a la baja, se llega a la conclusión de que el organismo que convoca el concurso incurrió en una falta y que supone un agravio por la desigualdad de condiciones para los equipos que se presentan a un concurso público. Los miembros de la mesa de contratación (donde están representados todos los grupos de la oposición) deberían consultar a los responsables del concurso, incluso a los participantes, informando a aquellos que  desconozcan este dato (por si deciden incoar el concurso)  y  estudiar si procede su suspensión si se verifica que hay equipos manifiestamente desconocedores de la existencia de esa documentación previa. A juicio de quién suscribe, no es casual que no se indicara en los pliegos de condiciones, ni en el perfil del contratante (web del ayto.) la existencia y disponibilidad de esa documentación, como tampoco lo son los plazos de la convocatoria, el arquitecto redactor del concurso, y la composición de la mesa de contratación, donde tampoco se incluyen profesionales y técnicos capaces de valorar la calidad y los méritos de los candidatos así como la mejor o peor idoneidad de sus propuestas a los problemas concretos de Tui.
¿Tanto esfuerzo supone incluir una frase en los pliegos y/o en la web que indique la existencia de documentación complementaria a disposición de los concursantes que la requieran?¿Qué intenciones puede esconder conceder un plazo tan limitado para la recepción de ofertas sin dejar siquiera un plazo intermedio desde su publicación? ¿Por qué no forman parte de la mesa de contratación arquitectos y urbanistas  de contrastada valía, como suele suceder en estos casos, para que valoren con criterio certero las propuestas y asesoren a quienes tienen nulos conocimientos de tal materia y que se presume ahora dispuestos a juzgar? ¿A qué se debe tanta prisa después de ocho años sin mover ficha? Y si el plazo de recepción de ofertas terminó el día 27 de noviembre,  ¿por qué se espera dos meses si tanta urgencia había?
Respecto a lo último añadir otro dato que la supuesta periodista omite. De las 8 propuestas concurrentes, cuatro, la mitad, no consigue reunir toda la documentación y acreditación requerida en el plazo otorgado, por lo que se concede un nuevo plazo, de  3 días, para que completen y subsanen estos errores ( por imperativo legal). El resultado final es que sólo concurren ocho equipos (ninguno de los que a uno le agradaría ver como garantizada señal de solvencia) inaudito en los tiempos que corren cuando, debido al parón de la construcción, los profesionales de la arquitectura y urbanismo acuden en manada a los concursos públicos como única alternativa de trabajo.
La tal periodista indica en su nota “también complementará los trabajos efectuados sobre los Planes Especiales de Mejora del Casco Urbano (PEMCU)”, las bases del concurso no dan cuenta de que se licite tal trabajo, ni siquiera lo menciona y tal figura no está recogida en la LOUGA  y menos aún en el PXOM que se pretende aprobar, donde se indican las tres diferentes  categorías de planes especiales posibles. No desaprovecha la oportunidad, la tal periodista, para atribuir al gobierno de Capón (1997) el último avance en el PECH omitiendo que fue el actual PP quién lo liquidó definitivamente ¿Redactará la periodista tales notas de prensa o saldrán cocinadas ya de la casa consistorial?  ¿Tan cara va a salir a los tudenses la deuda que esta persona contrajo  al solicitar la prevaricación de alcalde y aparejador municipal para evitar la orden de demolición de la casa de su hija?
Resumiendo, EL CONCURSO ESTÁ  AMAÑADO, y como el trabajo a licitar ya está realizado hasta el importe dónde llegó el anterior equipo redactor (140.000 €) se puede aventurar cuanto pastel queda a repartir, como suele ser costumbre ya en Tui. Por tanto, otra oportunidad perdida para el Casco Histórico, además vendida a bombo y platillo con la demagogia de costumbre. Está claro que no hay intención alguna de solucionar nada. Se trata de marear la perdiz y generar falsas ilusiones, más aún con las elecciones a la vuelta de la esquina, y si su duración es dos años prorrogables por otros dos, como indican las bases, llega justo a tiempo para las municipales siguientes.
-¿Quién opina que el equipo ganador es uno de los 4 que en primera instancia reunía ya todos los requisitos?  Hagan sus apuestas señores… Yo ya tengo mi favorito.
Todo ello supone otra barrabasada para Tui, que se suma a otros muchos dislates que menoscaban progresivamente  la calidad de vida de los tudenses. Quería en este sentido, al margen ya de los asuntos propios de Intramuros y con su permiso, exponer algunas reflexiones:
·         El PXOM es ilegal, de su análisis, se comprueban todo tipo de aberraciones y atentados contra los intereses de particulares, contra el Patrimonio artístico-cultural, natural y paisajístico… y no se adoptan medidas y propuestas que ordenen el territorio (el que se supone es su fin último). Como nadie de la Dirección Xeral de Urbanismo quiere responsabilizarse de la aprobación del Plan Tudense, es previsible que se haga por silencio administrativo, y los plazos para que ello ocurra, curiosamente vencen antes de las elecciones. Por todos es sabido que el feudo tudense pinta mucho para la Diputación y por ende para la Xunta. Los grupos de la oposición deberían manifestar ya su intención de interponer recurso contra dicho acto administrativo; las faltas y delitos que dicho documento manifiesta son motivo suficiente para la interposición de recurso por tres vías: Vía Administrativa y posterior Contencioso – Administrativo (contra actos de las administraciones públicas), Vía Cívil (por perjudicar los derechos reales -de propiedad- de los particulares) y Vía Penal (tipifificados como delitos, penados con privación de libertad por atentar contra el Patrimonio: Camino de Santiago, Casco Histórico y Espacios de Valor Etnográfico)
·         No se puede consentir que las obras en Tui sean “más caras” que en el resto de la Península. Los Generadores Oficiales de Precios de Obra Pública aportan precios inferiores hasta el 50% en algunos casos, según estimaciones aproximadas a las unidades de obra ejecutadas. Deberían sacarse a luz  los pliegos de condiciones de tales licitaciones para que otras empresas (no invitadas y excluidas del grupo de “os tres de sempre”) puedan valorar y ofrecer sus precios y esclarecer convenientemente a dónde va a parar ese dinero. Tampoco vendría mal una auditoría externa que, además, indicaría hasta donde está endeudado el Ayuntamiento.
·         La  corrupción tudense llegó a límites inverosímiles ejerciendo la “política de palleiro” con inusitado descaro y alevosía nunca vista y sospechada. Una política de voluntades compradas, amigismo y estómagos agradecidos que defienden a capa y espada a su benefactor ¿Cómo puede pasar todo lo que está pasando en Tui? ¿Por qué los ciudadanos asumen como normales estas desproporcionadas aberraciones? ¿No hay nadie en Tui que pueda poner freno a los delirios de un inconsciente alcalde que carece de graduado escolar? Cuando salga a flote todo el marrón, visto lo visto, más a causa de la bancarrota y del colapso en cadena del grupo de empresas del regidor municipal  -actualmente con un altísimo grado de apalancamiento financiero-, que por un proceso de regeneración democrática. Todos nos preguntaremos cómo pudo haber pasado todo eso. ¿Qué se puede esperar ya de una administración incapaz de gestionar una página web con una calidad acorde a lo que ofrece Tui, un plan de promoción  y oficina de información turística como el de otras localidades que tienen menos que ofrecer, la recuperación del Teatro Principal, o una oficina de urbanismo y de gestión de la rehabilitación con ubicación y funcionamiento autónomo que facilite la tramitación y concesión de ayudas a los residentes en el casco histórico, cuyo importe podía suponer hace 10 años hasta el 50% del importe de las obras de rehabilitación  y que en 2013 serán insignificantes?.
Quien quiera conocer cómo se gestionan bien todos estos temas, y muy concretamente una oficina de rehabilitación, que se acerque a Allariz. Esta oficina trabaja y atiende hasta las 8 de la tarde y están orgullosos de ilustrar con su ejemplo, y quien sea más vago y no quiera salir de casa y perderse tan magistral lección, que llame al 988 55 40 06 y pregunte por Tino que gustosamente le informara de todo lo que a ayudas a la rehabilitación se refiere, o visite el website www.allariz.com.

¡Cuántos enemigos tiene Tui! Solo una minoría de buitres convenientemente recompensados y una mayoría de autistas ignorantes pueden permanecer impasibles al expolio y saqueo de los intereses de los ciudadanos tudenses.

Felicitar a la vez que agradecer nuevamente a Intramuros la necesaria e impagable labor que realiza y, aunque se intuye cierto desánimo y resignación, tal y como se deduce del reciente artículo “Cifras”, manifestar mi creencia de que este blog  supone un saludable revulsivo en torno al que se reúnen cada día más voces críticas unidas con un mismo memorable fin, algo que gratamente puedo comprobar ahora y no podía atisbar hace cuatro meses, cuando me acerqué por primera vez a estas páginas.


Fontenelle

31/12/10

Navidad en el casco histórico

Incluimos una colaboración de Evo Moriles y aprovechamos para desearos un feliz año.

"¿Existe el casco histórico de Tui? Decididamente no en la mente de los miembros del gobierno municipal. La tradicional ausencia de iluminación navideña es una prueba más del ostracismo que sufre desde tiempo inmemorial. La endémica desatención política  es consecuencia directa de la también endémica rusticidad de nuestros munícipes, tercamente ciegos y sordos a toda evidencia y consejo.
Todo el casco urbano luce, con más y menos profusión, alumbrado de fiesta, pero el casco histórico, cual apéndice urbano viejo y agonizante, merecedor del único respeto de dejarlo morir lenta y calladamente, permanece sumido en melancólicas sombras, pues como dijo un ilustre concejal, de los muchos ilustres que regularmente integran las sucesivas corporaciones, “de la historia no se vive”. Aceptemos, pues, que  los esfuerzos se centren en cómo vivir del cuento.
Si el criterio de distribución lumínica, en cuanto densidad, obedece a razones de potenciación comercial,  independientemente de que corresponde al comercio sufragar el coste  del diferencial de concentración de luces respecto de una distribución regular, como así sucede en muchas ciudades, en el casco histórico existen establecimientos de hostelería antiguos y de reciente apertura, que merecen igual atención, si no mayor, pues se debe proteger esta iniciativa que redunda en la recuperación de vida en el mismo. Si, además, se trata de atraer visitantes y promocionar la ciudad, qué mejor atractivo, por sugestivo y desconocido, que el encanto de las íntimas y recoletas plazas y calles del casco histórico adecuadamente iluminadas.
No se trata, en principio, de incrementar el gasto en ambientación navideña, sino de, con el mismo presupuesto, y ello creo que es posible con criterios de equidad distributiva, aunque estaría justificado un mayor gasto,  resaltar y promocionar la singular belleza que posee nuestra vieja ciudad,  el mejor activo turístico que poseemos.
Qué sensación de olvido, de desamparo, de soledad, qué tristeza se respira  en las umbrías calles del siempre marginado casco viejo, amigos y amigas de Intra Muros,  residentes y numantinos resistentes al pertinaz desafecto municipal. Un abrazo a todos.

29/10/10

Homenaje a Darío Álvarez Blázquez

Podemos leer el texto de la intervención  de Alberto Estévez Piña en el Acto de homenaje a Darío Álvarez Blázquez, quien generosa y amablemente nos ha permitido su publicación.


 A nuestro modo de ver, sus palabras trazan un marco hermoso y humano  en torno a la imagen del homenajeado que, preñadas de emoción y afecto, convierten la historia en vida, involucrándonos, arrastrándonos intensamente a un tiempo compartido. 
Quienes  hemos tenido la suerte de escuchar su disertación, sabemos del contagio de su emoción contenida, quienes os acerquéis ahora a las palabras desnudas, sin su voz, sentiréis, sin duda, sus ecos y resonancias.

28/10/10

Posta en valor do hormigón (ii)

Segunda parte del artículo remitido por Sintasol:

Ya que está de moda eso de poner en valor el patrimonio le voy a dar más ideas al concejal de incultura.Ya puestos, podíamos limpiar toda la maleza que cubre las murallas medievales del paseo fluvial. Bueno, a lo mejor no sabe que se trata del sistema defensivo de nuestra ciudad y piensa que solo son muretes, vete tu a saber. ¡Qué envidia del concello de Tomiño! que están con un proyecto fantástico de recuperación de la fortaleza de San Lourenzo, en la parroquia ribereña de Goián. Envidia de cómo se están haciendo las cosas. Veamos, se creó un foro llamado Fortaleza presidido ni más ni menos que por el periodista Manuel Campo Vidal y en él están representados colectivos vecinales, arquitectos, historiadores, empresarios y expertos en turismo de una y otra orilla. Vayamos aprendiendo, pero esto al concejal de incultura le sonaría a chino y algo “bloqueiro”, encargándole el proyecto a un arquitecto de prestigio. Aquí también lo hacen así, pero lo triste es que nuestro arquitecto de prestigio es aparejador y el foro esta integrado por “amiguetes”: se llama "Foro del Ladrillo". Siempre con un objetivo claro: recuperar no sólo el patrimonio arquitectónico sino el natural recuperando la ribera fluvial de su actual degradación, con zonas de esparcimiento como playa, con otras de trabajo, facilitando la labor a los pescadores y todo ello en una perfecta simbiosis. ¡Qué pena y qué oportunidad perdida!, con el dinero que se tiró en nuestro paseo fluvial, para recuperar las murallas y antiguos baluartes, las playas de la Marina, Metralla y de Guillarei y todo ello comunicado por un sendero fluvial. Las oportunidades pasan y el dinero europeo para proyectos de este tipo se acaba o se lo llevan otros concellos más pequeños como Tomiño o Salceda o Salvatierra por su buen hacer, con menos historia y patrimonio que el nuestro, pero gestionado por personas con cierta sensibilidad, sentidiño y  gusto por las cosas bien hechas. Nosotros caminamos por otra senda: la del ladrillo, hormigón y el sintasol..........






Para dejar correr la imaginación y ver la limpieza en las murallas aquí están estas fotografías de la hermosa maqueta que alberga el Museo Municipal:





25/10/10

Reflexiones sobre urbanismo

Incluimos un artículo de Evo Moriles en el que se reflexiona sobre diversos aspectos señalados por Fontenelle en un comentario que reproducimos en primer lugar para contextualizarlo. Asimismo añadimos un enlace al documento citado por ambos:


El paseo fluvial está mal planteado en origen, nació bastardo, otra oportunidad perdida. Circulaba por aquel entonces un informe que desaprobaba el proyecto, firmado por tres técnicos (arquitecto, geógrafo y arqueólogo)titulado "El paseo marítimo de Tui: desconexión urbana y ruptura histórica". 

Los resultados ya los conocemos: sigue siendo un espacio marginal que no está articulado con el resto de la ciudad, cuando debería ser una actuación estructurante del Casco Vello, funcionando como un foco polarizador hacia esa zona de la ciudad siempre olvidada.
Esa inútil inversión sufre ahora las consecuencias de todo tipo de vandalismo, también la desidia e incuria por parte de una insensible e inoperante administración municipal. Por todo ello, los problemas de alumbrado, mobilirio destrozado, desprendimientos, arbolado descuidado, pintadas, ... jardineras y falta de accesibilidad son meramente anecdóticos, el problema es de raiz.
Tuy necesita un PECH de primera división, convocado y redactado por expertos en estos temas: La oficina municipal de urbanismo no está capacitada para convocar este trabajo, ni siquiera las bases para su contratación; existen consultoras con equipos interdisciplinares que gestionan todas las vertientes de un trabajo de esta envergadura: social, jurídica, arquitectónica, económico-financiera, mediática, urbanística.
Algunas localidades cercanas, como Salvatierra, Monçao, Vila Nova de Cerveira y en mayor medida Allariz, han puesto en valor el río y lo han convertido en un estímulo para el turismo y disfrute de su ciudadanía. 
Ahora, extendamos estas conclusiones a todas las actuaciones (más adecuado sería decir omisiones) realizadas en el Casco Vello por la administración local y obtenemos lo que ya sabemos. Es aquí donde hay que agradecer su labor a los mentores de esta página que tratan de ilustrar a una ciudadanía mayoritariamente autista, aunque me alegra comprobar que existen tudenses concienciados y que cada vez son más los que abren los ojos... así empezó el renacer en Allariz.
... y si ahora extrapolásemos los efectos del "saber hacer" municipal a otros ámbitos de gestión: urbanismo, obras, comercio, turismo, servicios sociales... ¿qué conclusiones obtendríamos? Creo que necesitaríamos otros tantos blogs para ponerlas de manifiesto.

__________

Coincido con Fontenelle en que una ciudad histórica y excepcionalmente balla como Tui no puede estar regida, al menos en lo urbanístico, por gobiernos de bajo nivel cultural; los Planes de Ordenación Urbana deben ser encomendados a un equipo competente; y que los bloques de hormigón del paseo fluvial son algo anecdótico. Discrepo en lo demás. No es un mal en sí mismo que el proyecto del paseo fluvial sea bastardo porque lo redactó un ingeniero. Ya quisiera la mayoría de arquitectos alcanzar la calidad estética, estructural y de integración en el medio de algunas obras de ingeniería. El problema está en que casi todos los proyectos que emprende la Administración son redactados por gabinetes vinculados a partidos políticos, y que quienes los dirigen son profesionales medocres si no malos, que arriman al pesebre. El gabinete que redactó el PGOU de Tui es un ejemplo. Es un problema generalizado de financiación partidaria. La referencia a Iago Seara como arquitecto de primera división, habrá que ponerla en cuarentena, . Generalmente, los buenos profesionales no suelen cobijarse en la Administración. Iago Seara recortó el ámbito del recinto histórico dejando fuera, o para dejar fuera, dos edificios ilegales de Dizgue, S.L.. Convengamos en que, por su cargo en la Xunta es una autoridad administartivo-política.
No es ejemplo de crítica ponderada el informe "El paseo marítimo de Tui: desconexión urbana y ruptura histórica". Es un trabajo delirante, de retórica inflamada que pierde pie, de tres técnicos contratados por el Módulo de Promoción e desenvolvemento "Baixo Miño", propio de quienes ansían notoriedad y desbarran en el intento. Uno de los autores encontró acomodo al servicio de esa "flor" que, como bien dice Fontenelle, debe ser cambiada.
El informe, model de elucubración forzada no tiene desperdicio, veamos:
1.- "Por lo que respecta al uso, el paseo se situa de modo que, por su gran diferencia de cota con la ciudad antigua, hace que no sea un espacio de tránsito habitual sino un lugar de visita voluntaria". Habrá que penalizar al paseo al paseo fluvial por situarse, voluntaria y adversamente, en nivel incómodo, o bien decretar la visita obligada
2.- "Con ello, el uso queda limitado a momentos de ocio de manera que si no existen otros elementos dinamizadores en los extremos del paseo, o en el propio paseo, no se producirá el efecto deseado aunque se habilite la escalera proyectada en el centro del mismo". Considera el trio dinamizador, que un lugar de paz y contacto con la naturaleza debería tener, para mayor rentabilidad social, la saturación del paseo de Benidorm o de la misma Corredera,
3.- "Como podemos observar, este espacio natural aislado, aunque pegado a su ciudad (digo yo: el paseo es trado como un tudense más) pétrea medieval, continuará en este mismo estado de aislamiento e infrautilización. De esta manera se crea una barrera entre el río Miño y el conjunto histórico artístico". Pena de barrera siglos atrás, se habrían evitado las invasiones por el río que tanta destrucción trajeron. Deacuerdo a la gravedad de los hechos descritos por estos junta palabras, semejante barrera creadora de una ruptura histórica, figurará en los anales de la historiografía negra tudense.
4.-Una ruptura visual de tales dimensiones (se refieren a la escalera de la plaza de la Estrella) con un paseo fluvial de características más propias de un espacio urbano moderno, será difícil que consiga abrir la vieja ciudad al río Miño, delque durante siglos dependió , pero al que sin embargo siempre dio la espalda por falto de accesos directos", Se ve que o de abrir Vigo al mar se les pegó como la suciedad a las uñas, y trasladan la cantinela con irresponsable desenfado al casco histórioc de Tui. Los tres accesos existentes en la actualidad son, en opinión de estos expertos en exageraciones, insuficientes para canalizar el masivo flujo de personas que debería tener el paseo. Es decir, habría que demoler algunas casas de la calle Cuenca para crear nuevas vías de acceso.
5.- "En último término se debe tener en cuenta una consideración más: la falta en el proyecto de un verdadero análisis geológico y geomorfológico que nos demuestre los posibles efectos(positivos o negativos) para el cauce y playas fluviales por los procesos constructivos y el cambio de vegetación". Tantp término culto acabado en lógico, debió producirles una borrachera de lógica que les tarstornó la propia. Es disparatado pensar que la intervención en el paseo, que conserva el muro de mampostería ribereño y sus condiciones naturales, va a tener consecuencias en el cauce del río. No me detengo en más aspectos de similar tenor y enjundia para no extenderme más.
Este informe ha sido pagado por todos los contribuyentes, ¿verdad?.
Un saludo,
    Evo Moriles

Posta en valor do hormigón (i)

Compartimos la primera parte del artículo y fotos que nos ha remitido Sintasol sobre las obras en la carretera de la depuradora.





Ya el enunciado del proyecto suena algo raro, algo atufa en este pueblo, ya no entrando a discutir si es adecuado invertir más dinero donde ya se gastó otra millonada, suena raro eso de "posta en valor do patrimonio natural", no sé si se equivocaron y querían decir "posta en valor do hormigón", ladrillo y hormigón, ese tenía que ser el eslogan de campaña del PP para las nuevas elecciones, como dice Rubalcaba debe ir en sus genes...
Con esto lo que quiero decir es que si realmente lo que quieren es poner en valor el patrimonio natural solo tienen que darse un paseo por la ribera del río desde la playa de la Marina  hasta la playa de Guillarei, con una pasarela de madera sobre el río Louro, sería un cuarto de hora de paseo deleitándonos con el maravilloso bosque de ribera, aunque ahora más bien parece una selva. Pero eso sería pedir mucho, primero que se les diera por pasear y segundo que eso no costaría mucho dinero, sería limpiar y allanar el camino, que sumado a la pasarela serían ocho cuartos, pero eso no interesa... dinero sobraría para hacer esta obra, solo hay que tener un poco de sensibilidad y sentidiño común,  trabajar con un poco de rigor porque esta clase de proyectos son subvencionables al 100% por la comunidad europea. Es más, le voy a dar otra idea al señor concejal de cultura o de "incultura" mejor dicho, hay otro camino practicable que sale de Amorín y llega casí hasta el Puente Internacional todo por la ribera del río Miño, algo espectacular,  con una garita de los antiguos carabineros a la altura de Areas, que se cae a pedazos, destinada antiguamente a vigilar el contrabando. Pues desde aquí le damos el título del proyecto "camino ribereño del contrabando", ¡qué complicado es hacer las cosas bien señor concejal! Me acuerdo del antiguo y querido alcalde Gelucho, ese mismo que urbanizó toda la zona nueva y no especuló ni un solo metro cuadrado de terreno, le criticaban mucho eso de pasear por el pueblo, tomarse un vinito aquí y allá, pero eso también es ejercer del alcalde, hablar con sus conciudadanos, escuchar propuestas, quejas y de vez en cuando halagos, y no andar todo el día escapado, a lo mejor es que la conciencia o la vergüenza ya no le deja a uno pasear.






15/10/10

La rehabilitación en Tui: misión imposible

Reproducimos aquí un interesante artículo elaborado por Xeitos e Feitos y aprovechamos para animaros a colaborar. (Podéis remitir artículos, fotos, etc a nuestra dirección de correo, en la columna de la izquierda) :



Antes de entrar en materia, quiero hacer una aclaración para así evitar posibles malos entendidos. Me gusta el enfoque de esta página (Somos un grupo de ciudadanos …) y así lo manifiesto abiertamente. No son interesantes los casos particulares, aquellos que se pueden contar con los dedos de una mano, podíamos tacharlos de insignificantes, mencionarlos nos rebajaría a meros cotillas. Sólo son relevantes cuando dejan de ser anecdóticos y se convierten en norma. No afectan ni señalan a un individuo determinado,sino a un colectivo. Ese es el enfoque que me gusta, una visión amplia de un problema que nos atañe a todos.
Dicho esto, quiero hacer referencia a una campaña informativa llevada a cabo por el Ayuntamiento de Tui en el año 2006. La intención, dar a conocer la oficina del ARI, cuales eran sus competencias ,y la existencia de unas subvenciones para la rehabilitación de las viviendas del casco histórico. Para ello se elaboraron unos folletos informativos, que iban acompañados de una carta explicativa dirigida a cada uno de los propietarios. Muestro dicho folleto y la carta ,que a lo mejor hay alguien que aún la tiene guardada en el cajón.






Del folleto, a mi parecer, no hay nada malo que decir, todo lo contrario. Tampoco de la carta. Muestra la buena voluntad del Ayuntamiento de mejorar las cosas, y un gran trabajo y esfuerzo para llevar a cabo dicha “campaña publicitaria”.
Entonces, si todo es tan bonito, ¿dónde radica el problema?. Esto despertó las esperanzas de muchos que creyeron que algo había cambiado. La sorpresa fue que nuevamente nos habían engañado. Como todo en este Ayuntamiento, el principio es de cuento de hadas pero el final es el de una película de terror.
El problema es el cómo se gestionó la oficina del ARI.¿ Se dotó acaso de los recursos físicos y humanos suficientes para llevar adelante los expedientes abiertos, y cerrar otros que aún quedaban pendientes ?, ¿qué tipo de contratación tenía el personal que trabajaba en esta oficina?, ¿ podría un equipo de trabajo con contratos eventuales resolver los expedientes dentro de los plazos legales establecidos?. ¿qué sucedía con los expedientes de aquellos vecinos que habían solicitado la subvención?. ¿qué pasaba con sus licencias de obra?, ¿quién resolvía sus dudas y problemas cuando llegaban a la oficina y se percataban que no quedaba ni el gato, y los expedientes comenzaban a acumularse en las mesas ?, ¿ qué pasó con esas maravillosas subvenciones que nos ofrecían?
El cómo llevaron a la realidad palpable ese maravilloso panfleto publicitario fue el problema. La realidad supera con creces todo lo que aquí escribo. No había una oficina como tal. Había unas mesas que compartían espacio con urbanismo. No me voy ni a molestar en describirlo. Referente al personal, el inconveniente no era en principio la cualificación del mismo, sino su eventualidad. Era una oficina mágica, aparecía y desaparecía. Prefiero tomarlo con humor pero el asunto es serio,detrás de todo esto había ciudadanos desesperados por solucionar sus asuntos. Esto era inviable. ¿Qué fue entonces de aquellos expedientes?, ¿qué fue de las subvenciones tan maravillosas que ofrecían en su folleto?. Pues hubo de todo. Ya he aclarado al principio del texto que en ningún momento voy a hacer referencia a ningún caso particular, esos son simples cotilleos. Pero yo voy más allá. Qué fue del esfuerzo, tiempo y medios que invirtieron las personas para llevar adelante la oficina del ARI. El folleto, el redactarlo, imprimirlo y distribuirlo, son costes. Esos documentos que se apilan encima de las mesas, son horas de trabajo que se traducen en costes. Qué fue del tiempo y horas de trabajo que perdieron los ciudadanos para tramitar la documentación, en intentar solventar aquello que que cada uno tuviera en sus viviendas. Eso también son costes. Total que si sumamos todo y más, nos ha vuelto a salir carísimo. En otros términos, seguimos sin ser eficientes, ni productivos . Se repite, una y otra vez, parece un bucle. Se emprende cualquier proyecto, sin pensar que para realizarlo hacen falta medios, que se requiere de continuidad, de una labor de mantenimiento y vigilancia, del cumplimiento de la legislación en materia de urbanismo tanto en obra pública como en la privada. Si esto se hiciera así, los contribuyentes verían el fruto de sus impuestos.
Es evidente que se necesita una oficina dotada con los medios imprescindibles para que pueda funcionar, que los objetivos que debe cumplir el área de rehabilitación puedan ser viables, y no una misión imposible. Creo que el folleto no está mal,sinceramente lo digo. Que con lo que tenemos del PECH (mientras no hay otra cosa) podemos ir tirando. Tendremos que ser minimamente funcionales siempre y cuando nos movamos dentro de la legalidad, a la espera de tiempos mejores. Los ciudadanos necesitan arreglar sus casas, que se les tramite las licencias, que puedan beneficiarse de las subvenciones. Porque poseemos la titularidad de una propiedad que tiene unas características “especiales”,. Nuestras viviendas forman parte de la historia de Tui, el conjunto de nuestras casas forma parte del atractivo turístico de la ciudad, nuestras calles forman parte del Camino de Santiago, vivimos en una ciudad que tiene una ubicación estratégica , somos la puerta de entrada del resto de Europa a Portugal. Qué imagen estamos dispuestos a dar al resto , qué legado queremos dejar a los que vienen detrás .Creo que debe existir un obligación compartida en la conservación de aquello que somos herederos, si no queremos que dentro de no muchos años el atractivo turístico se convierta en la visita guiada a las ruinas de la muy noble ciudad de Tui.