De lobos e homes

"Cando un home ten dudas se o acto que vai  realizar é xusto ou inxusto, e ten a posibilidade de informarse de antemán se quere, estará actuando ilegalmente se non o fai." T. Hobbes



Cando un responsable político por vontade de todos, non exerce as funcións de vixiancia e control de cumprimento das normas, e non as segue él mesmo escrupulosamente, deixa a un lado o primeiro deber que lle confiou a cidadanía no que a moral e a política amosan ser vellas amigas.

Deixa nas máns dos cidadáns a delación, a acusación, a vixiancia, convirtíndoos en potenciais enemigos ou ben, por omisión ou voluntariamente, en cómplices ou beneficiarios doutros, arrastrados polas poderosas correntes dos intereses persoais ou das súas necesidades. A verdade vóltase pranta de interior porque, dende ese momento, para a rúa e os balcóns é precisa a máscara da hipocresía, onde rumor e o chascarrillo menudean contaminándose e crecendo ata a infamia. Engrósase a rede de favores e odios, agravios e recompensas que empurran a un modo de vida e de entender a comunidade que ao mesmo Hobbes sorprendería. Cando sobre esa xauría chovese algo semellante a democracia, non podería elexir máis que a inercia do seu destino, acostumada a vivir no medio das emocións máis abxectas: a invidia, o rencor, a desconfianza, o medo ao outro e a inagotable bastardía da arrogancia.

Se non é vontade nosa este embrutecemento é preciso elexir  outro xeito de organizar unha convivencia que non pode ser só de fieras supervivintes, crueles entre elas e sumisas ante a forza da inxustiza, ante o poder sen lei.

Ti vai facendo... (1)

Ofrecémoslles unha interesante colaboración sociolóxica que nos remiten:

A inexportable doctrina política do tivaifacendo constitúe unha forma de supervivencia ante a chegada das novas formas de pensamento e vida social ante as que se amosa refractaria.

No seu senso máis amplo, diríase que antropolóxico se non quedase demasiado pretencioso, o tivaifacendismo ten como caldo de cultivo os mundos e tempos fronteirizos nos que penetran novos coñecimentos e formas de organización máis complexos superpoñéndose belicosamente sobre os vellos. A astuta resposta dos tivaifacendistas é unha camaleónica adaptación que podería enganar ao estudioso máis avezado. As formas externas asumen o novo estilo e con isto permítese a supervivencia subterránea do ancestral. En ocasións, claro, o resultado pode resultar grotesco e tosco, noutras, en cambio, o producto final resulta dunha grande elaboración e fineza. O tivafaicendismo lato sensu revélase así nunha innumerable gama de matices que vai dende a creación de apps para móbiles para a consulta de meigallos, ata sutís cambios de léxico: “mal de ollo” por “enerxía negativa”,pasando por máis simpáticos comportamentos coma o de falar a gritos polo iphone, a conversión dun bidé en xardiñeira ou empregar os baixos da casa para os novos animais metálicos que tragan combustible. 

Pero deixando estas menudencias nos importa afondar no home tivaifacendista e no seu sentido máis xenuino estrictamente político. Naceu, coma pode suporse, nese mundo no que asomaban as ourellas do cambio social que paulatinamente foise instalando. Pero o seu cimento ineludible é ancestral. Sufriu tempos nos que se solaparon sobre as estructuras sociais baseadas na máis estricta relación personal cas súas sanguíneas alianzas e os seus inextinguibles odios, as novas formas apoiadas na lexanía e nun elemento discordante sen ollos nen sorriso: a lei acompañada da súa abstracta familia numerosa: igualdade, dereitos, democracia…

A cercanía e predominio do contacto físico, linguaxe corporal, palabras sen mensaxe pero empáticas foron súbitamente amenazadas pola lexanía, a abstracción da igualdade, o imperio da lei, a fixación rigurosa dos significados. Aquí acercámonos ao xermo da doctrina, ao parto do tivaifacendo. O tivaifacendista, pois, supera o conflicto adoptando ropaxes da nova corrente pero conservando o seu pasado máis tranquilizador.

Esta solución adoptada polos tivaifacendistas, sen pretender alongarnos, encerra algunhas das súas características psicolóxicas máis marcadas. Os seguidores desta doctrina, acostumados a unha relación co poder baseada na obediencia ao máis forte, á sumisión, á obtención do máis minúsculo beneficio cun asombroso desenrolo das técnicas de adulación, son homes tendentes ao disimulo, a unha acusada inclinación pola intriga e o rumor palaciego, extremadamente aptos para a espionaxe, destros xogadores de dominó, hábiles na negociación sutil dos seus intereses ou do seu círculo de contacto. O tivaifacendo precisamente, nuclearmente, reside nesa pulsión pola cercanía cos que teñen un mundo común que necesita para sobrevivir a apariencia e coartada do mundo dominante que lentamente conquista a súa vida. Os seus partidarios  teñen un gran olfato para detectar onde se atopa o poder, sexa da clase que sexa, ante ao que axionllarse co dulce sorriso da sumisión á espera da súa parte.

O tivaifacendista no poder, á súa sombra, atópase, como pode deducirse polo que antecede, no seu hábitat natural onde pode desenrolar todas as súas aptitudes e sobrevivir. Sen embargo, a pesar de estar irremisiblemente condenado a súa desaparición, amosa unha capacidade de loita e adaptación que o fai un enemigo duro de roer nas sociedades que o sufren. Nelas introducen constantemente elementos de confrontación froito da súa incapacidade para asumir as novas coordenadas de vida e poder e que trasladan con facilidade á aqueles que comparten a súa ancestral mirada á comunidade.

Deixaremos para un próximo capítulo, pedindo perdón por abusar da paciencia do lector que teña chegado ata aquí, unha cuestión crucial a este respecto: a detección dos tivaifacendistas.

Eficiencia

Nos remiten estas curiosas fotografías de las señales que han dispuesto avezados operarios municipales bajo la dirección y supervisión de nuestro concejal de Tráfico y otros menesteres. Indudablemente los vecinos hacia los que apunta la flecha recibirán muchas visitas; la playa fluvial y el puerto deportivo merecen un traslado Tui arriba.

CAMPAÑA DE EDUCACIÓN SOBRE O CONSUMO RESPONSABLE DE LUZ PROMOVIDO POLO CRA MESTRA CLARA

Alegacións e arqueoloxía

Parécenos oportuno compartir con todos vós as alegacións ao Plan de Peatonalización elaboradas por Foro Tude xunto  coas que nos remitiu amablemente J. A. Quiroga, quen plantexa unha interesante proposta de aparcadoiros.

 Para acompañar con imaxes o post e darlle unha nota de color, ofrecemos, non sabemos se en exclusiva - leva así varios meses-, a simbólica caída do monolito con placa conmemorativa dos tempos da inauguración do paseo fluvial,  tragada polos socavóns galopantes que se suceden pola zona. Se perde así, ganancia para os arqueólogos do futuro, a única a proba que os cidadáns tudenses tiñan de que existiu un paseo pola beira do río que foi festexado con honores casi rexios. Que a terra lle sexa leve.

De volta e reviravolta

Saudámosvos a todos despois desta tempada sin moita actividade no Facebook e unha parálise
galopante -se se poden mesturar así os contrarios- neste blog. A verdade é que non tiñamos moitas novas que dar máis alá dos consabidos derrumbes, alcantarillas atascadas, ruidos con nocturnidade, pubs e horarios a deshora, vixiancia... e repetir a historia fotografiada nos posts xa publicados no que a data non importa, instalados coma estamos nun tempo detido.


Sen embargo, ante os cambios que, ao fin,  parece que se aveciñan relacionados coa peatonalización do casco decidimos retomar o fío desta conversa que aquí mantíamos empurrados pola  preocupación e o desespero ante situación do casco.

Para comenzar queríamos ofrecervos as imaxes coas que acompañamos este texto: a desmontaxe, fai uns días, de parte da cuberta do noso coitado Teatro Principal co fin de evitar posibles desprendimentos ou derrumbes na rúa, sufragada pola fundación que promove, cáseque dende o tempo dos xogos florais, a súa digna resurrección.

Vexan que fermosa loce a luz dunha mañán de inverno nas pedras do edificio que ben podería ser o eixo da recuperación do conxunto histórico.